Jaren­lang was cloud simpel. Cloud 1.0: snel handelen, alles migreren, feest vieren. Cloud 2.0: optima­li­seren binnen één cloud, pipelines bouwen, dashboards toevoegen, steeds meer aandacht voor FinOps. Nu, met Cloud 3.0, zijn workloads niet langer op één plek. Ze zijn verspreid over AWS, Micro­soft Azure, Google Cloud, regio­nale provi­ders, soeve­reine clouds, on‑premise infra­struc­tuur, AI‑clouds en de edge. Niet omdat het een hype is, maar omdat latentie, regel­ge­ving, beschik­baar­heid van GPU’s, veerkracht en kosten dit eisen. De echte vraag is dan ook niet meer “Welke cloud gebruiken we?” Maar: “Waar moet deze workload vandaag draaien om de business te laten profiteren?”

Wat telt is de intentie:

• Deze workload moet in‑land blijven.
• Die hier heeft GPU’s met lage latentie nodig.
• Deze kan verplaatst worden als de kosten stijgen.
• Geen van beide mag het budget overschrijden.

Cloud‑beslissingen moeten zich aanpassen aan de bedrijfs­in­ten­ties, niet andersom.

Meer keuze, meer complexiteit

Cloud 3.0 geeft je vrijheid, maar brengt opera­ti­o­nele schuld op schaal met zich mee.

Elke nieuwe cloud voegt toe:

• Een nieuw netwerkmodel
• Een nieuw beleidskader
• Een andere kostenstructuur
• Een reeks “kleine verschillen” die engineers moeten onthouden

Daarom werkt “voeg gewoon een extra tool toe” niet meer. Meer tools vermin­deren de complexi­teit niet; ze verspreiden haar alleen.

Zoals Capgemini het stelt:

“Cloud 3.0 zal organi­sa­ties meer mogelijk­heden bieden om hun cloud‑gebruik af te stemmen op uiteen­lo­pende eisen, met name op het gebied van redun­dantie, kriti­ka­li­teit en latentie. Tegelij­ker­tijd kan dit welis­waar de veerkracht vergroten, maar ook de complexi­teit verhogen, waardoor cloud‑providers onder druk komen om inter­o­pe­ra­bi­li­teit in hun multi‑vendor‑strategieën te verbe­teren. In het tijdperk van Cloud 3.0 moeten organi­sa­ties beschikken over de juiste vaardig­heden, een wendbare gover­nance en een adaptieve mindset die vertrouwen geven bij opera­ties over diverse cloud‑omgevingen heen.”

Wat organisaties écht nodig hebben voor Cloud 3.0

Cloud 3.0 vraagt niet om meer engineers of een nieuwe stapel tools. Het vraagt een andere opera­ti­o­nele menta­li­teit. Er is standaard inter­con­nec­ti­vi­teit nodig, intent‑gebaseerde opera­ties in plaats van provider‑specifieke confi­gu­ra­ties, en gover­nance die overal geauto­ma­ti­seerd, adaptief en afdwing­baar is. Omdat workloads zich over verschil­lende omgevingen uitstrekken, schalen silo‑operaties niet. Platforms zoals emma laten zien hoe dit er in de praktijk uitziet: privé‑interconnectiviteit als standaard, eendui­dige controle over FinOps, SecOps en PlatformOps, en een vermin­derde cogni­tieve belas­ting voor teams.

In de volle­dige blog gaan we veel dieper in op wat Cloud 3.0 werke­lijk veran­dert, waar de meeste teams vastlopen en hoe je complexi­teit kunt omzetten in een voordeel.

In deze blog gaan we dieper in op wat Cloud 3.0 nu echt veran­dert, waar de meeste teams vastlopen en hoe complexi­teit kan worden omgezet in een voordeel: https://www.emma.ms/blog/from-cloud-complexity-to-competitive-advantage-how-to-master-cloud‑3 – 0.