Als een onderzeese internetkabel uitvalt, kan dataverkeer vaak via een andere route verder. Intussen moet er wel een reparatieschip naar de plek waar de kabel beschadigd is. De Europese Unie trekt ruim 9,5 miljoen euro uit voor een proef in de Baltische Zee die de wachttijd op zo’n schip moet verkorten. Elders in de wereld proberen overheden en kabelbeheerders op andere manieren hetzelfde probleem aan te pakken. Ze maken afspraken met commerciële rederijen, leggen voorraden reservekabel aan of proberen de vergunningverlening voor herstelwerk te versnellen.
Een geschikt schip uitrusten zodra het nodig is
Finland, Zweden en Estland willen in het project Merikarhu reparatieapparatuur klaarzetten in een haven of op een scheepswerf. Als de reguliere commerciële herstelcapaciteit niet beschikbaar is, kan een geschikt vaartuig daar worden uitgerust voor een reparatie. Het Europese subsidieprogramma gaat uit van maximaal drie dagen voor de installatie, gerekend vanaf de aankomst van het schip. De vaart naar de beschadigde kabel en het herstelwerk volgen daarna. Het project heeft een totaalbudget van circa 19 miljoen euro. De apparatuur moet nog worden aangeschaft.
De Verenigde Staten hebben de beschikbaarheid van schepen geregeld via de Cable Security Fleet. De federale overheid heeft binnen dat programma twee commerciële kabelschepen onder Amerikaanse vlag financieel ondersteund. De schepen verrichten regulier kabelwerk en hun exploitanten moeten ze bij een nationale noodsituatie beschikbaar stellen. Daarmee legt Washington de nadruk op vooraf afgesproken toegang tot gespecialiseerde schepen, terwijl de Baltische proef draait om apparatuur die op een geschikt vaartuig kan worden geplaatst.
Van reservekabel in Samoa tot vergunningen in Zuidoost-Azië
Hoe belangrijk de uitvalsbasis van een schip is, blijkt uit de inzet van de Léon Thévenin. Dit reparatieschip van Orange Marine opereert vanuit Kaapstad en werd in 2024 ingezet na kabelbreuken voor de westkust van Afrika en later ook na schade aan de EASSy- en SEACOM-kabels voor Oost-Afrika. Een schip kan daarmee een groot gebied bedienen. Waar de schade optreedt, bepaalt mede hoeveel tijd het kost om er te komen.
De beheerder van de Australia – Japan Cable verdeelt het onderhoud over twee regio’s. Ten noorden van Guam kan hij een beroep doen op een kabelschip en een depot in Yokohama. Voor het zuidelijke deel heeft hij via een andere overeenkomst toegang tot een schip dat doorgaans vanuit Nouméa opereert, met reservekabel in Samoa. Australië neemt ook preventieve maatregelen. In beschermingszones bij Sydney en Perth gelden beperkingen voor activiteiten die kabels kunnen beschadigen, waaronder bepaalde vormen van sleepnetvisserij.
In Zuidoost-Azië kijken de ASEAN-landen ook naar de tijd die verloren kan gaan voordat een schip aan het werk mag. In januari 2026 namen ze gezamenlijke richtlijnen aan voor kabelbescherming en snellere reparaties. Die bevatten onder meer aanbevelingen voor de afhandeling van vergunningaanvragen. Bij kabels die door de wateren van meerdere landen lopen, is de afstemming tussen die landen onderdeel van de voorbereiding op een storing.
Wat Nederlandse datacenters hiervan merken
Voor Nederlandse datacenters is dit meer dan een vraagstuk voor kuststaten. Onderzeese glasvezelkabels vormen een deel van hun verbindingen met het Verenigd Koninkrijk en verder gelegen markten. Twee verbindingen die bij verschillende carriers zijn ingekocht, kunnen onderweg dezelfde zeekabel of hetzelfde aanlandingspunt gebruiken. Als verkeer bij een breuk kan uitwijken naar een onafhankelijke route met voldoende capaciteit, blijft de dienstverlening mogelijk. Een snellere reparatie verkort dan de periode waarin het netwerk met minder uitwijkmogelijkheden moet functioneren.
Voor de Noordzee bestaan al commerciële onderhouds- en reparatieafspraken via het Atlantic Cable Maintenance & Repair Agreement. Als de Baltische proef laat zien dat een geschikt schip snel kan worden uitgerust, ligt het voor de hand dat de apparatuur en werkwijze op termijn ook op de Noordzee inzetbaar worden. De Europese Commissie heeft inmiddels een tweede subsidieronde van 40 miljoen euro geopend voor vergelijkbare herstelcapaciteit, met een uitbreiding naar de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee. Een afzonderlijk Noordzeeproject is in die aankondiging nog niet genoemd.

0 Reacties